Thematentoonstelling ‘Vrijdom’, 2020

 

“Het leven begint op het moment waarop je je niets meer aantrekt van wat andere mensen over je denken.”

Deze uitspraak van Godfried Bomans sprak Maria verstappen en Monique Lipsch zodanig aan, dat ze besloten dit als leidraad te kiezen voor hun nieuwste thematentoonstelling.

 

Kunstobjecten zijn uitingen van innerlijke reflecties. Hoe meer ze van binnenuit komen, hoe onafhankelijker de kunstenaar is geworden van de invloeden van buitenaf. Die helemaal uitsluiten is onmogelijk. Dan zou de kunstenaar zich moeten opsluiten in zijn eigen cel en wars van alle indrukken van buitenaf moeten gaan werken. Zijn eigen ding doen. Los van meningen, oordelen en suggesties van anderen. Daar een middenweg in vinden is ook een kunst. En dat is precies waar Maria Verstappen en Monique Lipsch naar op zoek zijn gegaan. Alleen maar dat doen wat ze voor ogen hebben. Op zoek te gaan naar het ultieme werk, in de wetenschap dat dit nooit zal lukken. Het ultieme boek moet nog geschreven worden, het ultieme doek nog geschilderd en het ultieme muziekstuk nog gecomponeerd. Maar het streven moet blijven. Het is de basis van het kunstenaarschap.

 

Monique Lipsch (1964) onderging de invloed van haar vader op weg naar het kunstenaarschap. Ze zag hoe hij bezig was met hout en klei en diverse materialen en kreeg zo al vroeg de wens om dat ook te gaan doen. Na haar opleiding zocht ze naar een eigen weg en dacht die uiteindelijk gevonden te hebben. Heel wat van haar werken staan verspreid over het land in openbare ruimtes of in tuinen van particulieren. Een ingrijpende gebeurtenis in haar leven deed bij haar de wens ontstaan tot verandering. Ze wilde iets nieuws en wilde los komen van wat ze dan toe had gedaan. En ook hier was de uitspraak van Bomans haar drijfveer. Ze wilde nieuwe wegen zoeken, nieuwe vormen en materialen uitproberen en zichzelf en de toeschouwer verrassen, zonder alle voorgaande objecten helemaal uit het oog te verliezen. Ze wilde voortbouwen op dat wat ze gedaan had, maar dan in een  nieuw jasje. Het werken met kunsthars bleef, net als de werken in brons, maar dan in andere vormen. Het besloten kunstwerk, met verdraaiingen en vervormingen, met kleinere en grotere doorkijkjes. Daar kwamen openingen voor in de plaats. Het gaf haar de mogelijkheid om buiten het kunstwerk te kunnen treden en de ruimte daar omheen te zoeken en te benutten. Uitsteeksels naar meerdere richtingen hebben de gladde oppervlaktes van het kunststof vervangen, waardoor meer beweging is ontstaan. Bronzen lijnen zijn een nieuw element geworden. Het gaf haar de kans om te ontsnappen aan de geslotenheid en zicht te krijgen op de ruimte om haar heen, haar nieuwe werkelijkheid. Ze nam zich voor vastbesloten haar eigen weg te gaan. Zich niets meer aantrekken van wat anderen over haar werk denken. Zo ver te komen kostte tijd. Ze wist dat ze zichzelf daarmee bloot gaf, dat ze uit haar veilige vertrouwde omgeving moest stappen en zich kwetsbaar moest opstellen. Ze moest veel loslaten, zichzelf opnieuw uitvinden en de blik op de toekomst richten. De wereld lag open en ze moest erin duiken op haar eigen manier. Leren zich vrij te voelen als een vis in het water en een buitelende vogel in de vrije lucht. En dat heeft ze gedaan. Zelf zegt ze daarover: “In deze themaexpositie wil ik me vooral gaan focussen om “uit de comfortzone” te komen. Ik denk zelf dat dit voor mij in ieder geval het belangrijkste is, voordat je je niets meer aantrekt van wat anderen van je denken. Dit is ook gelijk wel erg moeilijk.” Na een moeilijke periode in haar leven heeft ze zich herpakt. Als een feniks is ze herrezen en wil nu met volle kracht vooruit. Nieuwe ideeën komen weer en ze heeft de kracht gevonden om die uit te beelden in nieuwe vormen en nieuwe materialen. Ze heeft zichzelf verrast met iets nieuws, met een verfrissende blik. Het thema van deze duo-tentoonstelling heeft haar daarbij geholpen. Ze koos het in overleg met Maria Verstappen en heeft ernaar gewerkt. Met volle overgave. Het resultaat van beider inspanningen staat en hangt hier in deze expositie. En het mag gezien worden.